Сочинение Мой родной край - Беларусь
Мой родной край — Беларусь.
Беларусь, ты мой родны куток на гэтай вялікай зямлі. Ты – маё сэрца, мая душа, месца, дзе я раблю свае першыя крокі і пазнаю свет. Адкуль бы ні вяло жыццё, я заўсёды вяртаюся да цябе, Беларусь, каб дыхаць свежым паветрам тваіх полей и лясоў, слухаць шэпт тваіх рэк і буйню тваіх градаў.
Твае лугі — накшталт бязмежнага мора кветак, дзе можна заблукаць у разнастайнасці адценняў і пахаў. Твае лесы — магутная сцена з стогнучыя дрэвы, якія расправляюць свае велізарныя кроны ў неба, захоўваючы ў сабе мноства таямніц і казак. Мясціны мае родныя, як шмат у вас свабоды і неспешнасці, якая пранікае ў само сэрца, застаючыся там назаўсёды.
Радзіма! Твае мястэчкі шырока раскінуліся па велізарных прасторах, і кожнае з іх захоўвае каўчэг традыцый, культуры і гісторыі. Ты жывапісала нашы дні, як самая старавінная гаспадыня, што на сваім ладзе перадае сакрэты стагоддзяў. Звечаецца табе матуліны песні, дзядычныя святы, і славутыя народныя рамёствы, якія становяцца часткай майго жыцця, часткай таго, кім я з'яўляюся.
Беларусь — гэта не толькі прырода і гісторыя, але і людзі, якія ўмеюць трымаць сваё слова, працаваць і кахаць. Гэта людзі, сярдзітыя, калі трэба, але заўсёды гасцінныя і добрыя ў душы. Простая жыццёвая мудрасць нашых продкаў, іх неўміручая вера ў добрую справу і праўду -- усе гэта ты заслугоўваеш, мая мiлая Беларусь.
Ты, Беларусь, дала мне маё першаснае адчуванне да свету, маё акно ў неабсяжнасць магчымасцей. Дзякуючы табе я вучуся, расту і змяняюся раз разам з імі, як робіць усялякае жывое. Тваіх сцен, якія ўзвышаюцца над крылатымі танкамі тваіх палеткаў, не перастану берагчы ў душы, у сэрцы, у памяці сваіх дзетак і ўнукаў.
Беларусь, ты мой светлы край, мой утульны куток. Ты заўсёды застанешся адзіным цiм замом, якога я люблю і буду аберагаць да канца сваіх дзён. У табе нейкае неверагоднае спалучэнне ўтульнасці і велічнасці, простасці і глыбіні. Як дзіця шануе матчын клопат і пяшчота, так і я, як твой сын, шаную цябе, дорогая мiлая Беларусь.