Сочинение Жизнь и творчество белорусского писателя Кузьмы Черного
Іван Гаўрылавіч Платонаў, які вядомы пад літаратурным псеўданімам Кузьма Чорны, нарадзіўся 24 чэрвеня 1900 года ў вёсцы Боркі, што на Міншчыне. Сям'я яго была сялянская, і яшчэ з ранніх год Кузьма Чорны сутыкнуўся з цяжкасцямі і нягодамі вясковага жыцця. Гэтыя жыццёвыя ўмовы пазней знайшлі адлюстраванне ў яго творчасці, насычанай рэалістычнымі апісаннямі быту беларускіх сялянства і самабытнасцю народнага жыцця.
Кузьма Чорны атрымаў пачатковую адукацыю ў роднай вёсцы, затым вучыўся ў Мінскай настаўніцкай семінарыі. Вопыт і веды, якія ён атрымаў у гэтых адукацыйных установах, сталі адлюстраваннем канцэптуальных асноў яго літаратурнай дзейнасці. У семінарыі ён пазнаёміўся з творамі рускіх і замежных класікаў, якія мелі значны ўплыў на фарміраванне яго літаратурных прынцыпаў і стылю.
Пераломны момант у жыцці Кузьмы Чорнага прыпаў на часы рэвалюцыйных падзей і грамадзянскай вайны. Гэтыя падзеі зрабілі на яго моцнае ўражанне і ўзбудзілі жаданне пісаць пра жыццё простага народа, яго мары і пакуты. Першыя творы Кузьмы Чорнага былі апублікаваныя ў 1920-я гады, і хутка ён стаў адным з найбольш вядомых і чытаных беларускіх пісьменнікаў свайго часу.
У сваёй творчасці Кузьма Чорны разглядаў складаныя сацыяльныя і этнічныя праблемы беларускага народа. Яго раманы "Сокі цаліны", "Людзі на балоце", і "Трэцяе пакаленне" сталі нацыянальным здабыткам і прыкладамі выдатнага мастацкага слова і глыбокай думкі. Апісваючы жыццё і змаганні сваіх герояў, пісьменнік ставіў у цэнтр увагі іх унутраны свет, маральныя пошукі і цёмныя і светлыя бакі чалавечай натуры.
Асаблівая ўласцівасць творчасці Кузьмы Чорнага — гэта імкненне паказаць унутранае жыццё чалавека і яго змаганне за самарэалізацыю ва ўмовах сацыяльных пераўтварэнняў. Яго героі — людзі з плоцью і крывёй, з уласцівымі чалавеку вагаяннем, слабасцю і сілаю духу. Адным з галоўных матываў рэалістычнай прозы Кузьмы Чорнага з'яўляецца пошук чалавекам свайго месца ў свеце, вартасцяў і ідэалаў, якія кіруюць яго жыццём і дзейнасцю.
Творчая спадчына Кузьмы Чорнага стала неад’емнай часткай беларускай літаратуры і аказала значны ўплыў на яе развіццё ў ХХ стагоддзі. Ён быў узнагароджаны шматлікімі літаратурнымі прэміямі і юбілейнымі медалямі за свой уклад у развіццё нацыянальнай культуры і літаратуры.
Памёр Кузьма Чорны 23 лістапада 1944 года, пакінуўшы пасля сябе значную колькасць літаратурных твораў, якія працягваюць натхняць і чытацца і сёння. Яго літаратурная спадчына — гэта не толькі мастацкае адлюстраванне беларускай рэчаіснасці, але і каштоўны гістарычны дакумент, што захоўвае памяць пра жыццё беларускага народа ў першай палове ХХ стагоддзя.